Księgi Nowego Testamentu. Nowy Testament składa się z 27 ksiąg. Dzieli się je, podobnie jak księgi Starego Testamentu, na: historyczne: Ewangelia św. Mateusza, Ewangelia św. Marka, Ewangelia św. Łukasza, Ewangelia św. Ten sam autor opracował w 1551 r. podział na wersety Nowego Testamentu Księgi biblijne Dzięki wnikliwym analizom historycznym, badaniom lingwistycznym, wiedzy pozyskanej w toku badań archeologicznych, w końcu także dzięki teologicznym rozważaniom i duchowej refleksji, chrześcijanie osiągnęli kompromis co do kanonu ksiąg Postacie biblijne to jeden z filarów historii Starego i Nowego Testamentu. Opowieści o nich są cennym źródłem informacji historycznych, ale i prawd moralnych. Opowieści o nich są cennym źródłem informacji historycznych, ale i prawd moralnych. W tym sposobie codziennie czytamy jeden lub dwa rozdziały z następujących grup ksiąg: 1. Czytanie z Nowego Testamentu – codziennie jeden rozdział 2. Czytanie z ksiąg historycznych i prorockich Starego Testamentu – codziennie dwa rozdziały 3. Czytanie z ksiąg mądrościowych Starego Testamentu – codziennie jeden rozdział Zajęcia są poświęcone introdukcji szczegółowej oraz egzegezie wybranych, najbardziej reprezentatywnych, tekstów z poszczególnych ksiąg. Pełny opis: Wykład ma za zadanie przekazanie wiedzy na temat Pism Janowych (Corpus Johanneum), tj. Można z tym planem pracować "weekendowo", realizując plan z wszystkich dni danego tygodnia np. w niedzielę - potrzebna jest na to wtedy minimum jedna godzina. Dla uniknięcia monotonii lekturę Nowego Testamentu wpleciono między księgi Starego Testamentu. Każda Księga jest czytana jeden raz. Komentarz do Nowego Testamentu będzie się składał z 19 tomów (do grudnia 2020 ukazało się 11 tomów). W planach jest przygotowanie tłumaczenia wybranych ksiąg Startego testamentu. Redaktorem naukowym całej serii jest ks. dr hab. Janusz Wilk. Tekst Nowego Testamentu został przetłumaczony z języka greckiego na komunikatywny język Według pierwszego z nich przygotowano większość ksiąg – prawie cały Nowy Testament (poza trzema tzw. wielkimi listami św. Pawła i Dziejami Apostolskimi). Najpierw dwie międzykościelne komisje – jedna dla Nowego Testamentu, druga dla Starego Testamentu – przygotowywały wspólnie tekst przekładu jakiejś księgi. Następnie tak Wszystkie rozwiązania dla BOHATERKA JEDNEJ Z KSIĄG BIBLIJNYCH. Pomoc w rozwiązywaniu krzyżówek. jedna z ksiąg Nowego Testamentu. poeta łaciński, autor 15 autor jednej z biblijnych ksiąg. prorok, bohater jednej z ksiąg Starego Testamentu. kontrola ksiąg finansowych. wyciąg z ksiąg. Wszystkie rozwiązania dla AUTOR JEDNEJ Z BIBLIJNYCH KSIĄG. Pomoc w rozwiązywaniu krzyżówek. 6xogCHg. Na Pismo Święte składają się 73 Księgi, uznane za natchnione oraz kanoniczne (wyznaczające pewną normę dla prawd wiary) przez Kościół Katolicki, 46 z nich tworzy zbiór zwany Starym Testamentem (Starym Przymierzem), pozostałe 27 to Księgi Nowego Testamentu. Trzeba zaznaczyć, że kanon ksiąg biblijnych różni się między różnymi wyznaniami. Stary Testament chrześcijan wygląda nieco inaczej niż Biblia Hebrajska, różni je układ oraz brak w kanonie hebrajskim fragmentów deuterokanonicznych. Podobnie protestanci odrzucają księgi deuterokanoniczne - to księgi Pisma Świętego, które nie zachowały się w języku hebrajskim o kwestionowanej wiarygodności, nie uznawane przez ortodoksję żydowską, protestantów i część prawosławia Księgi i fragmenty deuterokanoniczne Starego Testamentu obejmują 7 ksiąg w całości oraz kilka fragmentów: 1 i 2 Księga Machabejska Księga Mądrości Księga Syracha (Eklezjastyk) Księga Tobiasza Księga Judyty Księga Barucha z księgi Daniela: modlitwa Azariasza (Dn 3,24-90) i dwa ostatnie rozdziały (Dn 13-14) fragmenty Księgi Estery w języku greckim Niektórzy dodają tutaj fragmenty Księgi Jeremiasza i Hioba, obecne wyłącznie w Septuagincie. Kanon ksiąg Starego Testamentu w chrześcijaństwie Stary Testament składa się z 46 ksiąg: 39 ksiąg protokanonicznych (uznawanych za natchnione przez wszystkich Izraelitów) oraz 7 ksiąg deuterokanonicznych . Można powiedzieć, że zawartość Starego Testamentu jest tożsama z tekstem Pisma Świętego, używanym przez większość Żydów diaspory w okresie powstawania Kościoła chrześcijańskiego ( Septuaginta ), a następnie przez pierwszych chrześcijan. Księgi Starego Testamentu podzielono umownie na trzy grupy wyróżniane ze względu na treść: KSIĘGI HISTORYCZNE – składa się na nie 21 następujących ksiąg: Pięcioksiąg Mojżesza (z hebrajskiego Tora, zawiera: Księga Rodzaju (Rdz), Księga Wyjścia (Wj), Księga Kapłańska (Kpł), Księga Liczb (Lb), Księga Powtórzonego Prawa (Pwt)), księga Jozuego (Jz), Sędziów (Sdz) i Rut (Rt), po dwie księgi: Samuela (1-2Sm), Królewskie (1-2Krl) i Kronik (1-2Krn), oraz księgi: Ezdrasza (Ezd), Nehemiasza (Ne), Tobiasza (Tb), Judyty (Jdt), Estery (Est) i dwie Księgi Machabejskie (1-2Mch); strona: - 1 - - 2 - - 3 -Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij Powstanie ksiąg Nowego Testamentu Chronologię powstania ksiąg Nowego Testamentu prezentuje poniższa tabela. Uwzględniono w niej daty przyjmowane przez większość biblistów. Tylko w przypadku wczesnych listów Pawłowych jest możliwa precyzyjniejsza datacja. Powstanie pozostałych pism jest określane z dokładnością rzędu dziesięciu lat. Listy św. Pawła Wczesne 1 Tes 2 Tes 51 51 lub lata 90. Wielkie Ga Flp 1 Kor 2 Kor Rz 54-57 56-57 57 57 58 Więzienne Flm Kol Ef 56-57 lub 61-63 61-63 lub 70-80 61-63 lub 90-100 Pasterskie Tt 1 Tm 2 Tm 65 lub 95-100 65 lub 95-100 66-67 lub 95-100 Ewangelie Mk Mt Łk J 65-75 lata lata lata 90. Listy katolickie 1 P Jk Jud 1-3 J 2 P 64 lub lata 62 lub lata lata lata 90. 80-90 lub po 100 roku Pozostałe pisma Dz Hbr Ap lata lata 60. lub lata 90. 1. Powstanie Ewangelii O procesie powstania Ewangelii mówi św. Łukasz w prologu do swojej Ewangelii (Łk 1,1-4). Wyróżnia on tam trzy etapy: (1) działalność samego Jezusa ‒ Jego słowa i czyny; (2) nauczanie apostołów i uczniów, najpierw w formie ustnej, później spisanej; (3) powstanie Ewangelii kanonicznych ‒ Marka, Mateusza, Łukasza i Jana. a) Dzieje Jezusa Początkiem formowania się Ewangelii jest sama działalność Jezusa, Jego słowa i czyny. Ewangelie są oparte na życiu historycznego Jezusa z Nazaretu. Jezus nie pozostawił po sobie niczego na piśmie, ale świadkami Jego działania i nauczania byli apostołowie, którzy po Zmartwychwstaniu zdali sobie sprawę ze zbawczego znaczenia życia ziemskiego Jezusa. b) Nauczanie apostołów i uczniów W pierwszych latach po zmartwychwstaniu nie było potrzeby, by zapisywać słowa Jezusa czy też gromadzić opowiadania o Jego życiu, gdyż żyli apostołowie, którzy stanowili gwarancję pamięci o słowach i czynach Jezusa Chrystusa. Na samym początku treścią ewangelii o Jezusie było wypełnienie się w Jego osobie proroctw Starego Testamentu, wydarzenia męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa oraz wezwanie do wiary i chrztu, czego przykładem może być wystąpienie Piotra w dzień zesłania Ducha Świętego (por. Dz 2,14-41). W powstających wciąż wspólnotach wyznawców Jezusa rodzą się nowe problemy i pytania (np. kwestia obowiązywania Prawa Mojżeszowego, formy modlitwy, przynależenia do Królestwa Bożego), na które apostołowie i uczniowie odpowiadali, przywołując słowa i sposób zachowania się Jezusa. Niejednokrotnie apostołowie w swojej katechezie wypowiadają słowa, których Jezusa dosłownie nie wypowiedział, lecz które odpowiadały Jego nauczaniu (zauważa się to w paralelnych, czyli analogicznych tekstach ewangelicznych, które relacjonują te same słowa Jezusa; por. np. słowa ustanowienia Eucharystii w Mt 26,26-29, Mk 14,22-24, Łk 22,19-20, 1 Kor 11,23-25). Powtarzanie tej samej ewangelii doprowadziło do wytworzenia się pewnych stałych, utartych sformułowań przekazywanego świadectwa o Jezusie. Z czasem pojawiają się uczniowie, którzy nie znali Jezusa z Nazaretu osobiście. Dla nich trzeba było ewangelię Jezusa i o Jezusie spisać, by wiedzieli, czego mają się trzymać w swoim nauczaniu. Było to konieczne również dlatego, że umierali apostołowie, naoczni świadkowie życia Jezusa. Tak powstają pierwsze zestawienia słów Jezusa i opowiadania o różnych wydarzeniach z Jego życia. Wśród tych pierwotnych tekstów zapisujących słowa Jezusa można wyróżnić: • logia ‒ luźne powiedzenia Jezusa, które początkowo były przekazywane w oderwaniu od pierwotnego kontekstu, w jakim zostały wypowiedziane przez Niego. W późniejszych Ewangeliach kanonicznych zauważa się, że te same powiedzenia Jezusa są umieszczane w różnych sytuacjach Jego życia (por. np. powiedzenie Jezusa o potrzebie stania się jak dziecko w Mk 10,15 z Mt 18,3); • apoftegmata ‒ krótkie opowiadania, których punktem kulminacyjnym było jakieś powiedzenie Jezusa (np. opowiadanie o łuskaniu kłosów w szabat w Mk 2,23-28, którego zwieńczeniem jest powiedzenie Jezusa o „ustanowieniu szabatu dla człowieka”, a nie odwrotnie); • przypowieści ‒ opowiadania, w których Jezus posługiwał się obrazowym opisem (porównaniem) w celu ukazania jakiejś prawdy o Królestwie Bożym (por. serię przypowieści w Mk 4). Gdy chodzi o opowiadania o Jezusie, to miały one nierzadko stereotypową budowę, co widać szczególnie w przypadku narracji o cudach uczynionych przez Jezusa. Konieczne jest również podkreślenie, że opowiadania ewangeliczne sięgały do historycznych zdarzeń z życia Jezusa nie tylko po to, by o nich informować, ale przede wszystkim, by wskazywać ich teologiczne znaczenie, przede wszystkim w perspektywie wydarzeń paschalnych. Do wymienionych wyżej przedewangelicznych źródeł pisanych nie mamy dzisiaj dostępu ‒ nie zachowały się one do naszych czasów, jakkolwiek nie brak prób ich rekonstrukcji ze strony biblistów. c) Ewangelie kanoniczne Ewangelie kanoniczne zostały napisane w latach 65-100 po Chrystusie. Najwcześniejszą jest najprawdopodobniej Ewangelia wg św. Marka, która powstała między 65 a 75 rokiem. Istniejąca wcześniej w formie spisanej przedewangeliczna tradycja została w niej usystematyzowana chronologicznie i teologicznie. Intencją Marka nie było napisanie biografii Jezusa, ale tekstu, który doprowadziłby czytelnika do uznania w Jezusie Mesjasza, Syna Bożego (por. Mk 1,1). Specyfika księgi przemawia za tym, że autor pisał ją dla chrześcijan nawróconych z pogaństwa, zaś tradycja umieszcza jej powstanie w Rzymie. Lata sześćdziesiąte I wieku upływały tamtejszej wspólnocie chrześcijańskiej w atmosferze lęku przed prześladowaniami, które zapewne miały miejsce. Ta sytuacja znajduje swoje odzwierciedlenie chociażby w mowie Jezusa w Mk 13 zapowiadającej przyszłe prześladowania chrześcijan. Wpływ na kształt Markowej Ewangelii miał bez wątpienia sam apostoł Piotr, który w wielu kwestiach musiał stanowić bezpośrednie źródło informacji (np. sposób, w jaki Piotr został zganiony przez Jezusa w Mk 10,33). W latach nieznany chrześcijanin napisał Ewangelię, którą znamy jako Ewangelię wg św. Mateusza. Autorstwo apostoła Mateusza, wzmiankowanego bezpośrednio w Mt 9,9 i 10,3, jest niekiedy kwestionowane. Jednakże świadectwo Papiasza, biskupa Hierapolis, pochodzące z ok. 125 roku, nie pozostawia co do tego wątpliwości. Stwierdza on, że „Mateusz zebrał logia spisane w języku aramejskim, a wszyscy tłumaczyli je tak dobrze, jak umieli”. Ewangelia powstała we wspólnocie chrześcijan pochodzenia żydowskiego żyjących w południowej Syrii (możliwe, że w Antiochii). Dwa główne tematy teologiczne tej Ewangelii: Jezus jako Chrystus (Mesjasz) oraz bliskie nadejście Królestwa Bożego zwiastowanego przez Jezusa, miały związek z sytuacją, w jakiej znajdowała się ta wspólnota. Z jednej strony była ona w konflikcie ze społecznością żydowską, której wykazywała, że Jezus z Nazaretu jest obiecanym Izraelowi mesjaszem z pokolenia Dawida, z drugiej zaś strony podejmowała ona działalność misyjną wobec pogan. Równocześnie sama wspólnota, stosunkowo dobrze sytuowana ekonomicznie, przeżywała wiele wewnętrznych problemów związanych np. z kwestią władzy w Kościele czy też sposobem korzystania z bogactw. Te zagadnienia znalazły oddźwięk w doborze słów Jezusa i sposobie ich ujęcia w relacji do przeżywanych przez wspólnotę trudności. Jeszcze inne cele przyświecały Ewangelii wg św. Łukasza, która powstała w latach. Miała ona stanowić pierwszą część dwutomowego dzieła Łukasza poświęconego początkom chrześcijaństwa (drugą są Dzieje Apostolskie; por. Dz 1,1-2). Łukasz był lekarzem pochodzącym z Antiochii Syryjskiej, współpracował ze św. Pawłem (por. Kol 4,14; Flm 24; 2 Tm 4,11), jakkolwiek nie był jego „nierozłącznym towarzyszem”, jak sugerował św. Ireneusz w dziele Adversus haereses z ok. 180 roku. Obraz Pawła w Dziejach Apostolskich jest wyidealizowany. Łukasz pomija w nich wiele trudności, na jakie napotykał Paweł w swojej działalności misyjnej, o których sam pisał w swoich listach. Wreszcie teologia Łukasza w Ewangelii i Dziejach Apostolskich odbiega od teologii św. Pawła. Zdaniem niektórych uczonych pewne elementy nauczania Pawła znane z Łukaszowych Dziejów Apostolskich nie do końca korespondują z poglądami Pawła głoszonymi w jego listach (np. wezwanie do posłuszeństwa Prawu; brak odniesienia do preegzystencji Jezusa; eschatologia, w której nie wspomina się bliskiego końca czasu). Trzeba jednak uwzględnić fakt, iż nauczanie Pawła zapisane przez Łukasza odpowiada teologii, jaką prezentuje Paweł we wczesnej fazie swojej działalności apostolskiej. Różnice te mogą zatem odzwierciedlać rozwój teologii Pawłowej, a nie niezgodności w poglądach między Pawłem i Łukaszem. Niezależnie od tej debaty naukowej panuje zgoda, że Łukasz pisał swoją Ewangelię do chrześcijan pochodzenia pogańskiego żyjących w Antiochii Syryjskiej. Pytanie, które musiało wciąż powracać w tej wspólnocie, dotyczyło tożsamości ich członków w relacji do Boga i Izraela. Łukasz w swojej Ewangelii, jak również w Dziejach Apostolskich, dowodzi, że Bóg okazał się być wierny obietnicom danym narodowi wybranemu. W te obietnice włączył też pogan, a także ludzi wykluczanych przez wspólnotę żydowską (biedacy, ludzie z marginesu społecznego, celnicy) oraz tych członków narodu wybranego, którzy uwierzyli w Jezusa. Oni stanowią odrodzony Izrael. Ostatnią z czterech Ewangelii jest Ewangelia wg św. Jana. Powstała ona prawdopodobnie w Azji Mniejszej, w pobliżu Efezu. Sam rozwój tradycji przed-Janowej trwał zapewne kilkadziesiąt lat, zasadnicza część Ewangelii Janowej została spisana ok. 90 roku, zaś ostateczna jej redakcja mogła nastąpić na początku II wieku po Chrystusie. Dziś większość uczonych stoi na stanowisku, że Czwarta Ewangelia zawiera wiele informacji pochodzących od Jana Apostoła, naocznego świadka życia i działalności Jezusa, jednakże obecna jej forma wskazuje na jej pochodzenie z kręgu uczniów św. Jana, którzy rozwinęli teologicznie i udramatyzowali narracyjnie przekaz pozostawiony przez „umiłowanego ucznia” Jezusa. Jan sam wyjaśnia cel napisania swojej Ewangelii: chce, by jej czytelnicy poznali, kim jest Jezus, a mianowicie, że jest On Chrystusem i Synem Bożym (por. J 20,30-31). Idąc tym tropem, można zakładać, że Ewangelia Jana odpowiada na potrzeby wspólnoty, dla której jest pisana. Do tej wspólnoty przynależą chrześcijanie zarówno pochodzenia żydowskiego, jak i pogańskiego. Ci pierwsi uważali Jezusa bardziej za człowieka niż za Boga, ci drudzy zaś, wywodzący się ze środowiska greckiego, mogli uważać Jezusa bardziej za Boga niż za człowieka. Ewangelia Janowa przynosi teologicznie wyważone, ale zarazem też najdojrzalsze w relacji do wcześniejszych Ewangelii, spojrzenie na Jezusa, ukazując, że obie natury Jezusa ‒ boska i ludzka ‒ umożliwiły Mu zbawienie świata. 2. Listy św. Pawła Spośród dwudziestu siedmiu ksiąg Nowego Testamentu dwadzieścia jeden stanowią listy. Szczególne znaczenie mają listy św. Pawła. Są one pismami okolicznościowymi, w których Apostoł odpowiada na problemy rodzące się w Kościołach powstałych w wyniku jego działalności ewangelizacyjnej. Równocześnie można w nich znaleźć wiele informacji osobistych. Listy Pawłowe są pierwszorzędnym źródłem poznania historii wczesnego chrześcijaństwa, gdyż znaczna ich część jest starsza od czterech Ewangelii i Dziejów Apostolskich. Tradycyjnie przypisywano św. Pawłowi trzynaście listów, które nosiły jego imię (czternastym byłby List do Hebrajczyków, jakkolwiek nie przywołuje on wprost osoby Pawła). Proponowano następującą ich datację: • początek lat pięćdziesiątych ‒ 1-2 Tes; • druga połowa lat pięćdziesiątych ‒ listy wielkie: Ga, 1-2 Kor, Rz; • wczesne lata sześćdziesiąte ‒ listy więzienne: Flp, Flm, Kol, Ef; • połowa lat sześćdziesiątych ‒ listy pasterskie: 1-2 Tm, Tt. Współczesna nauka do listów pochodzących od Pawła zalicza tylko siedem z wymienionych wyżej pism: 1 Tes, 1-2 Kor, Ga, Rz, Flp, Flm. Pozostałe są deutero-Pawłowe, czyli zostały napisane przez uczniów Pawła po jego śmierci. Za uznaniem Listu do Kolosan za po-Pawłowy przemawiają względy nie tylko literackie ( styl liturgiczno-hymniczny), ale też treściowe. Przede wszystkim zwraca się uwagę na różnicę w posługiwaniu się terminem „Kościół”: w niekwestionowanych listach Pawła słowo to odnosi się do konkretnego Kościoła lokalnego, natomiast w Liście do Kolosan „Kościół” oznacza społeczność powszechną, Ciało, którego Głową jest Chrystus (por. 1, 2,19; 3,15). O pochodzeniu po-Pawłowym Listu do Efezjan świadczy zależność tego pisma od Listu do Kolosan, chociażby w postrzeganiu Kościoła jako zjawiska uniwersalnego o kosmicznym zasięgu, w kwestii zmartwychwstania z Chrystusem, zasad życia rodzinnego i wielu innych. Ogromna większość uczonych uznaje listy pasterskie za pochodzące od uczniów św. Pawła. Argumentem przemawiającym za tym jest skierowanie ich do indywidualnych osób, a nie do Kościołów jak w przypadku adresatów innych listów Pawłowych. Decydujące w uznaniu listów pasterskich za po-Pawłowe jest ich zainteresowanie wyłanianiem się w Kościele urzędu biskupów i diakonów, co wykracza poza kontekst życia św. Pawła. W kwestii autorstwa Drugiego Listu do Tesaloniczan większość uczonych skłania się ku osobie Pawła, jakkolwiek kończące list stwierdzenie: „w każdym liście: tak piszę” (3,17), nie przystaje do tradycyjnego datowania listu jako jednego z pierwszych pism Pawłowych. Dochodzi do tego sprawa interpretacji postaci „niegodziwca” z 2,8 czy też mającej objawić się nieprawości (2,9-10) ‒ dla wielu ten język apokaliptyczny przemawiałby za powstaniem listu w latach dziewięćdziesiątych. 3. Pozostałe pisma Nowego Testamentu Listy pozostające poza zbiorem pism Pawłowych są nazywane „listami katolickimi”. Nazwa ta pojawiała się już ok. 300 roku, jakkolwiek określenie to było odnoszone do 1 J jeszcze przed 200 rokiem. Nazywając te listy „katolickimi”, chciano podkreślić, że ich adresatami nie były pojedyncze wspólnoty, jak było to w przypadku listów św. Pawła, lecz większe grupy chrześcijan lub nawet cały Kościół. Inna interpretacja zakłada, że termin „katolicki” wskazuje na „powszechne”, ogólne przyjęcie tych dzieł przez Kościół. Żadne z tych wyjaśnień nie jest do końca zadowalające: 1 P oraz 2-3 J są adresowane do konkretnych wspólnot; księgi te nie były powszechnie uznawane (dotyczy to Jk, 2 P, 2-3 J, Jud); 1 J nie ma cech listu. Gdy chodzi o imiona autorów, jest dyskusyjne, by zostały one napisane przez osoby, którym są przypisywane (z ewentualnym wyjątkiem 1 P). Przechodząc do datacji poszczególnych listów, tylko w przypadku Pierwszego Listu św. Piotra nieliczna grupa uczonych opowiada się za autorstwem Piotra, który według nich napisał go ok. 65 roku przy pomocy Sylwana, współpracownika Pawła (por. 1 P 5,12). Większość jednak uznaje za datę powstania lata osiemdziesiąte, kiedy to wspólnoty chrześcijańskie wymienione w tytule listu (1,1) doświadczają poważnych prześladowań ze strony władz rzymskich. W tym kontekście staje się zrozumiałe skierowane do nich przez autora wezwanie do wytrwałości i nieodpłacania prześladowcom takim samym postępowaniem (por. 2,21-24; 3,13-17; 4,12-14). Drugi List św. Piotra przedstawia się jako testament lub mowa pożegnalna apostoła Piotra, która została napisana krótko przed jego śmiercią (por. 1,14). W przypadku tego listu ma się do czynienia z pseudoepigrafem, czyli tekstem napisanym przez anonimowego chrześcijanina, który po śmierci Piotra sporządził w jego imieniu „testament”. Nic bowiem w liście nie odzwierciedla okoliczności, w których znajdował się Piotr, pisząc ten list. Cały dokument odnosi się do sytuacji zaistniałej po jego śmierci, co dotyczy szczególnie fragmentów z rozdz. 2 i 3 mówiących o fałszywych nauczycielach i prorokach. Dochodzi do tego wzmianka w 3,4 o odejściu już do Pana pokolenia pierwszych chrześcijan, co sugeruje powstanie listu około 80-90 roku po Chrystusie, a może nawet dopiero w początkach I wieku. Gdy chodzi o trzy Listy św. Jana, uczeni różnią się w kwestii czasu i miejsca ich powstania. Panuje raczej zgoda co do powstania ich w tej samej tradycji czy szkole, co Czwarta Ewangelia, jednakże nie wyszły one spod ręki samego Jana. Przyjmuje się, że powstały już po napisaniu Ewangelii Janowej, czyli datuje się je na ostatnią dekadę I wieku po Chrystusie. Początek Listu św. Jakuba (1,1) wskazuje na pochodzenie od Jakuba, „brata Pańskiego” (Ga 1,19), który poniósł śmierć męczeńską w Jerozolimie ok. 62 roku. Zwraca się jednak uwagę na wspaniały styl grecki listu, brak w liście nie tylko specyficznego chrześcijańskiego nauczania, ale też surowego legalizmu i rytualizmu, których należałoby się spodziewać po Jakubie, obdarzonym przez tradycję przydomkiem „Sprawiedliwego”. Zakłada się dzisiaj, że autor tego listu mógł wykorzystać wypowiedzi Jakuba (i także samego Jezusa, od którego pochodzi zdanie w 5,12), zainspirowany jego męczeńską śmiercią i chęcią zachowania jego nauki. Ta kładzie nacisk na konieczność praktycznego przeżywania swojej wiary w każdej sferze życia. Również List św. Judy wydaje się być pseudoepigrafem, czyli tekstem pochodzącym od anonimowego chrześcijanina, który swoje dzieło przypisał Judzie, bratu Jakuba. List jest późniejszego pochodzenia, za czym przemawia wiele przesłanek: w wierszu 17 listu mówi się o apostołach jako osobach przynależących do odległej przeszłości; doskonała greka, którą nie mogły posługiwać się osoby z kręgu krewnych Jezusa (a do takich należałoby zaliczyć Judę, por. Mk 6,3); kryzys wywołany przez fałszywych nauczycieli koresponduje z sytuacją, jaka pojawiała się w Kościele u schyłku I wieku po Chrystusie. Wspomnieć należy jeszcze ostatnią księgę Biblii ‒ Apokalipsę. Tradycyjnie jest ona przypisywana Janowi Apostołowi, jakkolwiek wydaje się, że autor określający siebie imieniem Jana (Ap 1, jest raczej kimś z kręgu uczniów Apostoła. Punktem do ustalenia czasu powstania Apokalipsy są listy do siedmiu Kościołów w Azji Mniejszej w rozdziale drugim i trzecim. Prześladowania, jakich doznają Kościoły, przypadają na lata panowania cesarza Domicjana, zaś samo powstanie Apokalipsy miało miejsce ok. 95 roku po Wojciech Pikor - 14-10-2009 źródło: Data utworzenia: 22/05/2013 @ 23:05 Ostatnie zmiany: 23/07/2013 @ 18:48 Kategoria : Biblistyka Strona czytana 9158 razy Wersja do druku Obraz: Pinterest Ogromna większość religii ma główne źródło, będące jedną lub kilkoma książkami, które mówią o głównych doktrynach religii i stanowią bazę dla ich wyznawców. W przypadku katolicyzm Ta książka jest Biblią i dlatego w tej lekcji od NAUCZYCIELA będziemy rozmawiać o Klasyfikacja ksiąg Biblii. Może Ci się spodobać: Główni bohaterowie Biblii i ich cechy charakterystyczne Indeks Czym jest Biblia? Księgi Starego Testamentu Nowy Testament Czym jest Biblia? Biblia jest tym, co nazywamy zestawy tekstów nazywa książki które zostały napisane przez niektóre z najważniejszych postaci religii katolickiej, będąc niejednorodna księga z nawet kilkoma językami w oryginalnych tekstach, takich jak grecki lub Hebrajski. Tutaj ci mówimy kto napisał Biblię? aby lepiej poznać jego autorstwo. Dzisiaj Biblia została przetłumaczona na wszystkie języki, często mówi się o niej jako: najczęściej redagowana i sprzedawana książka historii ludzkości, a zatem będąc jednym z najważniejszych tekstów religijnych. Będąc książką pisaną latami i przez wielu różnych autorów nie możemy mówić o konkretnej dacie, datowaniu jego pierwsze teksty w 1450 roku. do. i jej ostatnie rozdziały w pierwszym wieku po śmierci Chrystusa. Obraz: Udostępnianie slajdów Księgi Starego Testamentu. Podchodząc do klasyfikacji ksiąg biblijnych musimy wziąć pod uwagę ich dwie” duże części, będące Starym i Nowym Testamentem, występujące w Starym Testament stworzenie światai życie narodu hebrajskiego aż do przybycia Jezusa, aw Nowym Testamencie życie Jezusa i jego późniejsze znaczenie. Stary Testament zawiera 39 książek różne, które zazwyczaj dzieli się na konkretną klasyfikację, którą skomentujemy poniżej. Pięcioksiąg Jest to sposób, w jaki pierwsze 5 książek Biblii, będąc przypisywane Mojżeszowi i opowiadając o pierwszych chwilach chrześcijaństwa. Pięć ksiąg składających się na Pięcioksiąg to: Geneza: Opowiada o stworzeniu świata, arce Noego, wieży Babel oraz życiu Abrahama i jego potomków. Exodus: Narodziny i życie Mojżesza od czasu jego wyjazdu z Egiptu z narodem hebrajskim, początek przykazań i marsz ludu Bożego do nowego domu. Lewicki: Szereg praw i norm, które muszą być przestrzegane w rytuałach i których muszą przestrzegać kapłani. Liczby: Droga narodu hebrajskiego przez pustynię w poszukiwaniu ziemi obiecanej przez Boga. Powtórzonego Prawa: Opowiada o końcu życia Mojżesza i spotkaniu Ludu Bożego z nowym domem. Księgi historyczne Księgi historyczne to te księgi biblijne, które opowiadają historię od śmierć Mojżesza aż do rewolucji Machabeuszy przeciwko hellenistom. Książki te mają wielką wartość historyczną, poruszając tematy dotyczące narodu hebrajskiego, które pomagają nam poznać bardzo ważne wydarzenia historyczne. Jest wiele książek, które składają się na tę klasę, więc musimy je wymienić poniżej: Josue Sędziowie Litość Samuela Królowie Kroniki Ezdrasz Nehemiasz Ester Machabeusze Księgi Sapiensal Są to książki, które znajdują się pomiędzy historycznym a napisane przez proroków i są nazwane po ich świetna duchowa treść, które składały się z następujących elementów: Praca Psalmy Przysłowia Księga Eklezjasty Piosenki Księgi prorocze Są to wszystkie te religijne księgi napisane przez proroków, które zwykle dzielą się na dwie, te napisane przez tzw główni prorocy i te napisane przez mniejsi prorocy. Księgi prorocze są następujące: Izajasz Jeremiasz żałuje Baruc Ezequiel Daniel Ozeasz Joel Amos Abdiasza Jonasz Michea Nahum Habakuka Sofoniasz Aggeusz Zachariasz Malachiasz Nowy Testament. Aby kontynuować tę lekcję na temat klasyfikacji ksiąg Biblii, musimy porozmawiać o druga część świętej księgi, to jest tak zwany Nowy Testament. Ta druga część to miejsce, w którym życie Jezusa i pierwsze dziesięciolecia istnienia chrześcijaństwa. Istnieją różne sposoby podziału tej części, ale z reguły pierwsze teksty nazywa się Ewangeliami, będąc historie apostołów bardzo różni się od reszty tekstów. W sumie Nowy Testament składa się z 27 książek, chociaż niektóre religie nie przyjmują ich wszystkich jako kanonicznych, więc czasami widzimy tylko 22 księgi wymienione. Organizacja Nowego Testamentu Pierwsze teksty to Ewangelie, będące tekstami opowiadającymi o życiu Jezusa z punktu widzenia czterech różnych osób, spotykających się w tych niektórych z najważniejszych momentów życia Jezusa. Po tym znajdujemyDzieje Apostolskie, będąc księgą, która opowiada o fundamencie Kościoła chrześcijańskiego i jego ekspansji w Imperium Rzymskim. Po tym znajdujemy się w listy, będące listami pisanymi przez odpowiednie postacie chrześcijaństwa, których odbiorcą powinien być lud chrześcijański w ogóle. Wreszcie jest książka pod tytułem Apokalipsa lub objawienia, będąc proroczą księgą, w której omawiany jest koniec świata, wyjaśniający, jak nadejdzie według chrześcijańskiej wizji. Wymień wszystkie księgi Nowego Testamentu Kiedy już wyjaśnimy różne księgi Nowego Testamentu, musimy wymienić je jedna po drugiej, aby otrzymać listę wszystkich ksiąg. Z tych wszystkich powodów księgi składające się na tak zwany Nowy Testament są następujące: Ewangelia Mateusza Ewangelia Marka Ewangelia Łukasza Ewangelia Jana Fakty Rzymianie Koryntianie Galatów Efezjan Filipian Kolosan Tesaloniczan Tymotka Tytusa Filemon Hebrajczyków Santiago Piotr Juan Judasz Apokalipsa Obraz: Córka Najwyższego Jeśli chcesz przeczytać więcej artykułów podobnych do Klasyfikacja ksiąg Biblii, zalecamy wpisanie naszej kategorii Fabuła. Poprzednia lekcjaCzym jest rzymska bogini pięknaNastępna lekcjaStary Testament: podsumowanie Biblia to jedna z największych ksiąg świata. Nawet jeśli ktoś nie oddaje jej kultu religijnego, musi przyznać, że jest skarbnicą gatunków literackich, barwnym dziełem literackim i księgą zawierającą uniwersalne prawdy moralne. Biblia została pierwotnie spisana po hebrajsku, aramejsku i grecku. Za miejsce powstania uważa się Kanaan – Ziemię Obiecaną. Przez Żydów i chrześcijan jest uważana za księgę natchnioną przez Boga. Biblia i jej poszczególne części posiadają rożne znaczenie dla różnych religii. Biblia na przestrzeni dziejów ulegała licznym modyfikacjom i jej kanony różnią się w wielu wyznaniach. Chrześcijanie przyjęli Biblię dwuczęściową. Nowy Testament Pismo Święte składa się więc ze Starego i Nowego Testamentu. Nowy Testament jest najbardziej kontrowersyjną częścią Biblii chrześcijańskiej. Niektóre religie w ogóle odrzucają te pisma, inne zaś uważają je za apokryfy. Dla chrześcijan Nowy Testament ma równie ważne znaczenie, co Stary. Jest im nawet bliższy, ponieważ jest bardziej ludzki. W przypadku Nowego Testamentu mamy bowiem do czynienia z Bogiem nowotestamentowym – szafażem łask, dobrotliwym ojcem, a nie jak w przypadku Starego Testamentu z rządnym krwi bóstwem. Nowy Testament – księgi Nowy Testament powstał w latach 52 – 98 naszej ery. Został spisany w języku greckim. Treścią Nowego Testamentu jest ewangelia. Słowo to należy tłumaczyć, jako „Dobra Nowina”. Mówi ona o królestwie Bożym, o zbawieniu, a także dziejach pierwszych gmin chrześcijańskich. Dokładnie znamy twórców Nowego Testamentu. Dobra Nowina głoszona jest przez Chrystusa i jego uczniów. Ta część Biblii składa się z dwudziestu siedmiu ksiąg. Nowy Testament – Ewangelie Na początku następują cztery Ewangelie, będące zapisem życia i nauczania Jezusa Chrystusa. Trzy z nich to Ewangelie synoptyczne: Mateusza, Marka i Łukasza. Ostatnią Ewangelią jest Ewangelia Jana. Oznaczone są one skrótami pochodzącymi od imion apostołów i tak Mateusz to Mt, Marek to Mk, Łukasz to Łk, a Jan to J. Dodatkowo dla ułatwienia podaje się rozdział i wers. Skrót Mk 2,13 oznacza więc, że pożądanego fragmentu należy szukać w Ewangelii Marka w rozdziale drugim, wersecie 13. Kolejną częścią Nowego Testamentu są Dzieje Apostolskie. To właśnie tu opisane zostały początki Kościoła, pierwszych gmin chrześcijańskich już po wniebowstąpieniu Jezusa Chrystusa. Przedstawiono je na tle życia i dokonań poszczególnych apostołów. Nowy Testament – listy apostołów Następnie umieszczone zostały tak zwane księgi dydaktyczne, czyli listy apostołów. Tutaj następuje kolejno: trzynaście listów Pawła z Tarsu, List do Hebrajczyków i siedem listów powszechnych. Pierwsza część – listy Pawła z Tarsu są najczęściej cytowaną częścią Nowego Testamentu. Autorstwo Listu do Hebrajczyków przypisuje się środowisku pawłowemu. Był on skierowany do jednej z gmin judeochrześcijańskich, prawdopodobnie osiadłej w Jerozolimie. Natomiast autorami listów powszechnych są św. Jakub, św. Piotr, św. Jan i św. Juda Tadeusz. Ostatnią częścią Nowego Testamentu jest Apokalipsa nazywana też Objawieniem świętego Jana. Autorstwo tej księgi przypisuje się właśnie Janowi Apostołowi, ale nie jest to fakt historyczny. Jest to księga prorocka mówiąca o końcu świata. Warto pamiętać, że współczesna budowa Nowego Testamentu została ustanowiona na synodzie papieskim i wzbudza wiele kontrowersji. Istnieją bowiem Ewangelie innych Apostołów, niepopierane przez Kościół. Również Ewangelie wchodzące w skład Nowego Testamentu wzbudzają wątpliwości. W treści Apokalipsy można się na przykład doszukać wzorowania na świętej księdze Zaratusztrian. Tajemnice Nowego Testamentu są liczne i zapewne pozostaną nierozwiązane.

jedna z ksiąg nowego testamentu